Rozdział 1

Moja historia nie jest ani długa ani skomplikowana.

Moja rodzinna Anglia już dawno stała się dla mnie przytłaczająca , a moja mama ,  zamykała   mnie w ogromnej murowej willi , która zabierała mi każdy oddech i każdą radość z życia.

Siostra nigdy nie była ze mną zżyta, wolała swoje towarzystwo do którego ja zdecydowanie nie pasowałam.

Ale można powiedzieć ,że to właśnie dzięki Victorii postanowiłam wyjechać  i zmienić swoje życie.

                                                   *** 

Halo? Mamo ? Tak, już wylądowałam . -tłumaczyłam mamie przez telefon .

Wszystko masz? Nie zgubiłaś walizki? - jak zwykle byłam traktowana jak małe dziecko.

Nie, wszystko mam i jestem cała. Mamo wiem ,że  się martwisz ale nie wyolbrzymiaj wszystkiego . -starałam się zachować spokój,co wcale nie było łatwe.

Dobrze,dobrze. Klaudia czy jest tam już pan Harris , który miał cię odebrać?-mama mówiła jakbym była na innej planecie i nigdy nie miałabym wrócić.

Po rozejrzeniu się po całym lotnisku nie zauważyłam wysokiego Latynosa , który uważał ,że nikt nie zauważy jak patrzy na moją siostrę , która jest od niego o 10 lat młodsza! 

Tak, właśnie idzie w moją stronę. Kończę , gdy będę już w mieszkaniu zadzwonię. Pa.-pożegnałam mamę i się rozłączyłam.

Postanowiłam nie mówić mamie ,że Harrisa nie ma, ponieważ  od razu jego telefon zalała by burza telefonów mojej matki, i za nie cały kwadrans byłby na miejscu i odwiózł by mnie do apartamentu , który kupiła mi moja mama. A którego ja nigdy nie chciałam.

A teraz przynajmniej mogę pojechać tam gdzie na prawdę będę mieszkać . Czyli do mieszkania w samym centrum Rio De Janeiro .

W drodze do mieszkania podziwiałam niesamowite widoki tego Brazylijskiego miasta. Gdy taksówka podjechała pod mój blok od razu wyskoczyłam z samochodu , wzięłam walizki i powędrowałam na 3 piętro na którym mieszkałam. Mieszkanie było piękne , 2 sypialnie , salon, kuchnia oraz łazienka . Rozpakowałam się i postanowiłam wyjść na obiad . Z każdym krokiem czułam ,że to miasto należy do mnie. Czułam się niesamowicie sama nie wiedząc dlaczego. 

Weszłam do Restauracji ''Corodario'' nie wiem skąd znałam tą nazwę... Usiadłam przy oknie i zaczęłam przeglądać MENU .

Nagle usłyszałam krzyki i piski z zewnątrz , spojrzałam  przez okno i zobaczyłam grupę nastolatek skaczących wokół jakiegoś wysokiego bruneta.

Gdy blondynka w miętowej sukience przesunęła się w prawo, zaniemówiłam . Nie wierzyłam własnym oczom ... 

Neymar.... Czy to w ogóle możliwe ?! 

Chłopak wszedł do restauracji a jego wzrok od razu padł na mnie , jego twarz rozpromienił szeroki,ciepły uśmiech.

-Klaudia! -zawołał szczęśliwy -Co ty tu robisz?

-Jak widać próbowałam zamówić obiad ale twoje fanki każdego potrafią przyprawić o ból głowy i zapomniałam co miałam zamówić-uśmiechnęłam się równie szeroko jak Neymar.

-Polecam  zapiekankę serową ,mają tu najlepszą - zaśmiał się chłopak. 

-A więc wybrałeś mi obiad na dziś - nie mogłam oderwać od niego oczu,tak dawno się nie widzieliśmy.

Z Neymarem resztę dnia chodziliśmy  po Rio . 

Mieliśmy sobie tyle do opowiedzenia .

Ney w ogóle nie przestawał opowiadać o tym jak bardzo tęsknił za mną , mamą i Victorią. 

-Wiele razy dzwoniłem! Nikt nie odbierał ! - żalił chłopak.

- Jeśli dzwoniłeś do Mamy to się nie dziw ponieważ ona zawsze ma wyłączony telefon. Victoria odebrała by od razu , więc zakładam iż nie dzwoniłeś do nie ani razu - odparłam - A jeżeli chodzi o mnie to rzadko dotykam telefon.

- Zwariowana rodzina - zaśmiał się Neymar.

Mam nadzieję ,że podobał się wam początek tej historii :)

- Jak zawsze - odpowiedziałam, po czym dodałam - Bardzo za tobą tęskniłam kuzynie .